Woman On Top

Δηλαδή, έβγαλα τους φρονιμίτες μου… Δύο μόνο για αρχή, γιατί θα πρέπει να αφαιρέσω και τους άλλους δύο.

Εδώ και τρία χρόνια με έχουν ενημερώσει διάφοροι οδοντίατροι ότι πρέπει να τους αφαιρέσω, αλλά με όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή, το αμέλησα. Τώρα έφτασε λοιπόν ο καιρός να φροντίσω για την στοματική μου υγιεινή.

Λίγα λόγια για τη θεωρία του πράγματος. Οι φρονιμίτες ή σωφρονιστήρες είναι τα τελευταία δόντια της οδοντοστοιχίας, δλδ το σύνολο τέσσερα. Φυσιολογικά βγαίνουν μεταξύ 17 και 22 ετών, αλλά λόγω έλλειψης χώρου βγαίνουν (ανατέλλουν όπως λέγεται) και πολύ αργότερα, ή να βγουν λίγο – ημιέγκλειστοι -  ή και καθόλου – έγκλειστοι.  Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα – φλεγμονές στα ούλα (περιστεφανίτιδες), αν βγαίνει στραβά ο φρονιμίτης σπρώχνει τα άλλα δόντια χαλώντας έτσι και την υπόλοιπη οδοντοστοιχία και υπάρχει και η πιθανότητα τραυματισμού στο μάγουλο, αν εμφανίσει τερηδόνα, την μεταφέρει και στα διπλανά,

Συνιστάται λοιπον, γενικά, η αφάιρεσή τους, το συντομότερο δυνατόν. Αυτό πιστοποιείται από μια πανοραμική ακτινογραφία σε συνδιασμό και με άλλα  συμπτώματα. Την επέμβαση πραγματοποιεί γναθοχειρουργός.

Η δική μου εμπειρία? Έβγαλα δύο μαζί τους πάνω και κάτω από την αριστερή πλευρά, με τοπική αναισθησία. Η επέμβαση κράτησε μία ώρα κι ο πόνος δεν ήταν σημαντικός. Μισή ώρα όμως μετά, που άρχισε να περνά η επίδραση της τοπικής, πόνεσα…. Και γενικώς πονούσα όλη την υπόλοιπη ημέρα. Ο επάνω ήταν ήδη χαλασμένος, αν και δεν με είχα ενοχλήσει ποτέ. Ο κάτω ήταν έγκλειστος και ήταν κανονικό χειρουργείο – κόψιμο του ούλου, ράμματα και όλα τα σχετικά….Κι εκεί είναι και το σημείο που πρήστηκα, και σήμερα – δεύτερη μέρα – είμαι πιό πολύ πρησμένη. Ο πόνος ανεκτός όμως, πιό πολύ σαν βάρος κι έντονη ενόχληση. Με ένα απλό παυσίπονο είναι όλα καλά.

Η αγωγή περιλαμβάνει αντιφλεγμονώδη, αντιβίωση και μπουκώματα με στοματικό διάλυμα. Το φαγητό πρέπει να είναι μαλακό κι όχι ζεστό, για να αποφύγουμε πιθανή αιμορραγία. Τα ράμματα θα κοπούν σε 7 ημέρες. Ελπίζω μέχρι τότε να έχει υποχωρήσει και το πρήξιμο, γιατί δεν ξέρω πώς θα εμφανιστώ στον κόσμο